Een Travellerspoint blog

Grand Canyon

overcast 39 °C

The great Grand Canyon 

Hier valt zoveel over te vertellen dat ik dit verslag pas na onze reis (of op het vliegtuig) ga typen om vroegtijdige slijtage van mijn rechterwijsvinger te voorkomen. Maar zoals jullie kunnen lezen: we zijn er niet ingevallen :)

Xxx

Bij deze:

Grand Canyon

’s Morgens keivroeg opgestaan want er stond een enorm drukke (leuk druk welteverstaan) dag voor de deur: Grand Canyon, here we come!
Om half 7 kwamen ze ons halen, maar niet voordat we snel op de kamer even het ontbijt hadden benuttigd en ons volledig hadden klaargemaakt. Ons nog even snel insmeren terwijl we buiten in het zonnetje aan het wachten waren op het busje.
En dan: instappen en wegwezen maar! Allez, toch praktisch. Eerst nog een uurtje rondrijden om de andere mensen op te halen. Achterin zaten we op ons gemak en het dichtst bij de voorraad fris water.

Een korte tussenstop bij de luchthaven om ons te laten wegen en papieren in te vullen. Het was vrij verontrustend toen we een blad moesten ondertekenen waar op stond dat ze nergens aansprakelijk voor waren: ongevallen, doodvallen, neerstorten,… en wie ze moesten bellen moest zoiets gebeuren… Met een klein hartje het thuisstation opgeschreven.

Een filmpje met veiligheidsvoorschriften bracht enkele beelden naar boven die enkel in horrorfilms en nachtmerries voorkomen (of toch niet?): onthoofdingen, armen die wegvliegen (ECHT gebeurd in E.R.!!!) en crashes…
Mijn hartje werd kleiner en kleiner ;).

Onderweg vertelde de gids “Cowboy Bill” verhalen die echt (maar dan ook echt ;) ) gebeurd waren en verdreef zo de verveling. Als zelfs het verhaal wat ‘vervelend’ werd, had ik nog steeds mijn boek van 657p. om de tijd sneller te doen gaan, of het fantastische uitzicht!
Even een tussenstop (lees: plasstop) in Boulder City. Niet veel te zien. Dit omdat er ook niet te veel te doen is. Of mag. Daarom hebben ze net buiten de grenzen een casino gezet.

Of even vanaf het begin:

Boulder City was oorspronkelijk gebouwd om de bouwers van de Hooverdam (oorspronkelijke naam: Boulder Dam) te huisvesten. Het was dus ook geen stad die bedoeld was om plezier te hebben en werd een “Federal Company Town” genoemd: geen hoeren, gokken, plezier maken,…
Dus was er een slimmerik die vlak buiten de grenzen van Boulder City (schijnbaar in de middle of nowhere) het casino “Hacienda” had neergezet, waar dus al die mensen konden gaan doen wat ze in hun stadje niet mochten.

Na deze korte tussenstop waarop we veel bijleerden ;), toch maar even verderrijden naar de Hooverdam. Of beter gezegd: naar de brug waarop we zicht hadden op de Hooverdam.
Eerst een wandelingetje (lees: TRAPPEN) naar boven om dan verschillende tussenstops tegen te komen met een minimum aan schaduw en veel borden met informatie (waar we geen tijd voor hadden om ze te lezen!) en dan naar het midden van de brug. Prachtig zicht, maar zo verschrikkelijk warm!!! Lang leve de airco in de bus!

Dan weer een hele tijd rijden tot we door Joshua Tree Forest kwamen en stilletjesaan dichter bij de Grand Canyon.

Jihaa! Aangekomen op een stoffige parking merkten we al snel dat we ons niet echt IN, AAN, BOVEN, OVER, TUSSEN of zelfs maar IN DE BUURT VAN de Grand Canyon bevonden. Een gezellige ranch: “West Canyon Ranch” was de basis waar alles en iedereen van vertrok.
Leuke tipi’s en cowboy-hutjes om in te verblijven (wat wij gelukkig niet deden!!!), souvenirwinkeltjes volledig in de stijl van het wilde westen en zelfs een opgehangen pop. Enkel dat laatste gaf mij eerder het idee dat we op een nagemaakte ranch zaten, dan een ECHTE authentieke ranch. Maar we gaan niet moeilijk doen.

Binnengekomen in het hoofdgebouw van de ranch (eet-drink-verzamelruimte) was het pure nostalgie voor mij. Het rook er verschrikkelijk hard naar het “Wilde Westen” van Port Aventura. Ik kon er niet genoeg van krijgen :). Miste enkel de rollercoasters…
Op tafel stond al een middagmaal voor andere toeristen klaar en ik had het terechte vermoeden dat dit ook was wat ons voorgeschoteld zou worden: gekookte maïskolf, ribbetjes met veel saus (baby-pork), druifjes en bonen in bruin saus.

We werden verdeeld in 3 groepen (waarvan wij natuurlijk in de laatste zaten). Terwijl de groepen (ook van andere toeristen) een voor een in de wagen werden geladen, genoten wij van het zonnetje en een frisse “Mountain Dew”.
Eindelijk aan ons: hup de wagen op. Een gezellig ritje naar de landingsplaats van de helikopters. Ondertussen begonnen de wolken stilletjes aan onze richting uit te komen. Op die moment toch wel een welkome verkoeling.

Na de rit achter een stinkende cowboy kwamen we dan eindelijk aan. Er landde net een helikopter, en mijn hart ging enorm te keer. Dit werd niet beter toen ik van dichtbij zag hoe klein hij eigenlijk wel was.
Al snel moesten we een reddingsvest aandoen en plaatsnemen in de helikopter. Spijtig genoeg hadden zowel Ken als ik de slechtste plaatsen: achteraan in het midden. In totaal zaten we met 7 personen in de helikopter: 3 vooraan, 4 achteraan.

Opstijgen was enorm eng, maar eens we even vlogen ging het al veel beter. Ik vond wel dat we vrij lang vlogen om dan maar 10 minuten in en over de Grand Canyon te vliegen. Het waren wel 10 bangelijke minuten! Het is gewoon niet te vatten, zelfs als je daar bent en het met je eigen ogen ziet, hoe enorm groot en impressionant het is.

Blijf het wel nog altijd spijtig vinden dat we niet op de bodem of aan de rand van de Grand Canyon hebben gestaan. Nu lijkt dit alles zo surreëel.

Foutjes bij de organisatie zorgde ervoor dat we vrij lang hebben mogen wachten op een paard en kar waar we effectief op mochten. Natuurlijk hadden wij pas bij de derde groep door dat er een waterkoeler achter een schuurtje stond waar je water kon en mocht pakken.
Terug aangekomen aan het hoofdgebouw kregen we (na alle anderen die wel samen konden eten) ons eten voorgeschoteld. En zoals voorspeld: baby-pork (aantrekkelijk om te eten) en zoals gewoonlijk: enkel de druiven waren te eten… Ken eet alles dus heeft goed gegeten. Ik was blij dat ik nog een pak koekjes bij had in het busje om mijn maag verder te vullen.

Geleidelijk aan werden we terug verzameld aan het busje om onze uitstap af te maken door een bezoek te brengen aan het Joshua Tree Forest. Niet veel meer dan een paar speciale bomen. Even leuk als tussenstop om de benen te strekken. Meer vond ik er niet echt aan. Ondertussen begon het ook een beetje te miezeren.

Verschrikkelijk moe aan het worden en in de bus wat wegdommelen. Een korte plaspauze in een plaatsje in het midden van nergens met een souvenirwinkeltje en nog het leukste: Babywoestijnschildpadjes :D. Ik had weer een reden om wakker te worden! (Ken ook, want hij had een ijsje gegeten, de Snoeperd.)

Veel te laat in het hotel aangekomen, nog snel voor onze avond gegeten en dan voldaan in ons bedje gekropen.

Geplaatst door Bride 15:10 Gearchiveerd in Verenigde Staten

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint